Man, 52 jaar

Hartrevalidatie en de Fietsproef

Na bij het LUMC geweest te zijn, alwaar ik te horen heb gekregen dat alles na het hartinfarct nog perfect uitziet, breekt de grote dag aan. Het revalideren zou een aanvang gaan nemen. Het Rijnlands Revalidatie Centrum zou het begin van een nieuwe lente in gaan luiden. Om hier enigszins beslagen ten ijs te komen had ik in de vakantie een groot pakket met vragenlijsten moeten invullen. We werden in een ruime wachtkamer neergezet, omringd door een aantal doorgewinterde joggingbroeken die al een behoorlijke periode van revalideren achter de rug hadden. Ik kreeg wel de indruk dat dat revalideren een band schept. Ieders rooster werd regelmatig gewijzigd en daar werd over gesproken zoals wij dat vroeger op de middelbare school deden. Al kreeg ik hier de indruk dat ze het jammer vonden als er een 'les' uitviel en daar dacht ik vroeger toch heel anders over. 

Ineens werd mijn naam omgeroepen. Weken had ik uitgekeken naar dit moment, de fietsproef. De deur zwenkte open en ik struikelde direct over een bed. Niks geen fiets. Rechts van mij stond een controlepanel waar ze in een Boeing 747 jaloers op zouden zijn. Aarzelend gaf ik de bedienster van die techniek een hand en werd door de ander gesommeerd op het bed te gaan liggen. Weer bloed afnemen! Daar zijn ze ook gek op. Hierna moest ik me van mijn bovenkleding ontdoen en werd ik volgeplakt met plakkers die weer in verbinding stonden met de Boeing. Dat gaf tenminste weer een vertrouwd gevoel. Nu kon er niets meer mis gaan. Ook werd er nog een band voor de bloeddruk aangelegd. Gelukkig had ik inmiddels het fietsje ook ontdekt dus alles kwam toch nog goed. De bedoeling was dat ik zou gaan fietsen terwijl ik hem op een constant aantal toeren diende te houden. Het verzet zou door de Boeing opgevoerd worden. Ik mocht niet zo maar stoppen, alleen als er iets aan de hand was of ik niet meer kon. Da's nog al wat voor een hartpatiënt. Toch gaven de stickers zo'n vertrouwen dat ik besloot er voor te gaan.

Op de 'fiets' plaatsnemend de schoenen in de toeclips ging ik van start. Het was een fluitje van een cent. Niets kon me deren als er iets fout zou gaan zouden ze het direct merken op de schermen waar ze voortdurend op keken en er zou allerlei lichten gaan branden en toeters gaan bellen. De minuten vlogen voorbij. Ik had me in weken niet zo goed gevoeld. Veilig onder de hoede van de elektronica een inspanning leveren waar je u tegen kan zeggen. Of ik wilde aantonen dat er niets gebeurd was. Dat alles op een vergissing berustte. Een storm in een glas water. Denkend aan Holland zag ik brede rivieren traag door oneindig laagland stromen terwijl ik er over het dijkje langs fietste. In de spiegel tegenover mij glurend kon ik de vluchtleiding bespieden die op de meters mijn inspanning volgde. Af en toe werd spontaan mijn bloeddruk gemeten en stiekem het verzet opgevoerd. Ik had het wel in de gaten maar liet me er niet door ontmoedigen. De oh's en ah's van achter het panel waren de juiste stimulans voor mij om door te gaan. 

Na 25 minuten begonnen de eerste zweetdruppels tussen de trapas te vallen. Ik hoorde ze mompelen dat ik over de 100% zat. Het klonk als muziek in de oren. Nog 5 minuten probeerde ik het vol te houden. Tergend kropen de wijzers over de wijzerplaat. Of het einde nooit in zicht zou raken. Eindelijk hield ik de benen stil. 'Ik kap er mee. Ik vind het zo welletjes'. 'Nou da's niet gek hoor '. U heeft een prestatie van 120% geleverd. 20% boven uw leeftijdscategorie'. 'Wat bedoelt u daarmee?', vroeg ik bezweet en nahijgend. 'Dat u 20 % meer hebt gepresteerd dan gemiddeld gedaan wordt door mannen van uw leeftijd '. Kijk dat klonk. Daar had ik het voor gedaan. 'Wat gaan jullie nu met deze uitslag doen?' 'Bewaren en vergelijken met de proef die u moet afleggen aan het einde van uw revalidatieperiode. Het is dan wel de bedoeling dat u op een hogere score komt anders kunnen we u niet ontslaan'. Zuchtend ging ik op het bed liggen en bedacht dat ik zo altijd mijn eigen glazen ingooide. Had ik het nu maar rustig aangedaan. Nu moest ik over twee maanden een topprestatie leveren om uit de tentakels van deze beide vluchtleiders te komen. Er ligt nog een zware taak en lange weg voor me.